ΗΠίνα Μπάους (Pina Bausch: 27 Ιουλίου 1940 – 30 Ιουνίου 2009), μία από τις σπουδαιότερες χορογράφους, διακρινόταν για την αμεσότητα και την ειλικρίνεια που μιλούσε στην καρδιά του θεατή, κάνοντας ορατή την ουσία πίσω από το φαίνεσθαι.

Η ομάδα της περιλάμβανε χορευτές κάθε μεγέθους και ηλικίας, με έμφαση στην προσωπικότητα. Ένα από τα σημεία αναφοράς στις χορογραφίες της ήταν οι καθημερινές χειρονομίες.

Όπως έλεγε χαρακτηριστικά κι η ίδια: «Αυτό που προσπαθώ να κάνω, είναι να βρω μια γλώσσα για τη ζωή…»

Το άρθρο που ακολουθεί είναι ένας ελάχιστος φόρος τιμής στη ζωή και στο έργο της Πίνα Μπάους, ιδωμένα μέσα από το πρίσμα του αριστουργηματικού, ομώνυμου ντοκιμαντέρ «Pina Bausch» (2011).

Ένα έργο σκηνοθετημένο από τον ιδιοφυή Γερμανό σκηνοθέτη, Βιμ Βέντερς, που αποφάσισε να ολοκληρώσει το όραμά του χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά στην καριέρα του, την τεχνολογία του 3D.

Η Πίνα Μπάους γεννήθηκε στο Ζόλινγκεν της Γερμανίας, στις 27 Ιουλίου του 1940, σε μία από τις πιο ταραγμένες στιγμές της Ευρωπαϊκής Ηπείρου. Μεγάλωσε τριγυρνώντας ανάμεσα στους πάγκους και τα τραπέζια της ταβέρνας του πατέρα της. Μία ανάμνηση που αργότερα θα τη δούμε να ζωντανεύει και στη σκηνή καθώς υπήρξε η απαρχή για το έργο της «Καφέ Μύλλερ». Η σπουδαία αυτή δημιουργός και καλλιτέχνης, έφυγε στις 30 Ιουνίου του 2009, σε ηλικία 68 ετών.

Ο Βιμ Βέντερς είχε εντυπωσιαστεί και συγκινηθεί όταν, το 1985, παρακολούθησε για πρώτη φορά το «Café Müller» της χορογράφου Πίνα Μπάους από το Tanztheater Wuppertal στη Βενετία. Από τη συνάντηση αυτών των δύο καλλιτεχνών δημιουργήθηκε μια μακρόχρονη φιλία και με το πέρασμα των χρόνων, καλλιεργήθηκε το σχέδιο για μια ταινία από κοινού.

Ωστόσο, η δημιουργία αυτής της ταινίας δεν ευδοκίμησε για μεγάλο διάστημα, εξαιτίας των περιορισμένων δυνατοτήτων. Ο Βέντερς αισθανόταν ότι δεν είχε βρει τον τρόπο να απεικονίσει επαρκώς τη μοναδική τέχνη της κίνησης της μεγάλης χορογράφου, τις χειρονομίες, τον λόγο αλλά και τη μουσική. Με τα χρόνια το κινηματογραφικό αυτό project μετατράπηκε σε φιλικό τελετουργικό, με τους δύο καλλιτέχνες να το υπενθυμίζουν συνεχώς ο ένας στον άλλον.

Η καθοριστική στιγμή παρουσιάστηκε για τον Βέντερς, όταν το μουσικό συγκρότημα των U2 παρουσίασε στις Κάννες σε 3D προβολή «Με το 3D η ταινία μας θα ήταν εφικτό να γίνει! Μόνο με αυτόν τον τρόπο, ενσωματώνοντας τη διάσταση του χώρου, θα μπορούσα να τολμήσω να μεταφέρω το «Tanztheater» της Μπάους στην κατάλληλη μορφή, στην μεγάλη οθόνη.»

Έτσι λοιπόν ο Γερμανός σκηνοθέτης ξεκίνησε να διερευνά συστηματικά τη νέα γενιά του digital 3D cinema και το 2008, μαζί με την Πίνα Μπάους, άρχισαν να σκέφτονται την πραγματοποίηση του κινηματογραφικού τους ονείρου. Με τη συμβολή του Βέντερς, η Μπάους επέλεξε από το ρεπερτόριό της τα έργα: “Café Müller”, “Le Sacre du printemps”, “Vollmond” και “Kontakthof“.

Στις αρχές του 2009 ο Βέντερς και η εταιρεία παραγωγής Neue Road Movies, μαζί με την Μπάους και το Tanztheater Wuppertal, ξεκίνησαν τη φάση της προετοιμασίας των γυρισμάτων. Όμως μετά από μισό χρόνο εντατικής δουλειάς και μόλις δύο ημέρες πριν τη σχεδιασμένη δοκιμή της τεχνολογίας του 3D, συνέβη το μοιραίο… Η Πίνα Μπάους έφυγε στις 30 Ιουνίου του 2009, ξαφνικά και απροσδόκητα. Ανά τον κόσμο θαυμαστές του έργου της θρήνησαν για τον χαμό της σπουδαίας χορογράφου.