Στέλιος Κούλογλου

Με ευκαιρία τη συμφωνία Αριστεράς-Σοσιαλιστών στη Γαλλία ο κ. Λοβέρδος δήλωσε ότι «ακυρώνει τη μεγαλειώδη πορεία του κόμματος του Φρανσουά Μιτεράν». Περίεργο, καθώς η εκλογή του Μιτεράν το 1981, επετεύχθη ακριβώς χάρις στη συμμαχία με το ΚΚ.

Αλλά ακόμη και αν οι ισχυροί Γάλλοι Σοσιαλιστές διέθεταν τότε άλλη λύση-που δεν είχαν- οι απόγονοι τους δεν έχουν σήμερα καμία. Η Αν Ινταλγκό, η υποψήφια των Σοσιαλιστών στις  πρόσφατες προεδρικές εκλογές, μια δημοφιλής, σχετική άφθαρτη προσωπικότητα, πήρε ένα «μεγαλειώδες» ποσοστό: 1,7%.

Αν το Σοσιαλιστικό Κόμμα αποφάσιζε να κατέβει μόνο του στις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου, δεν θα είχε στην επόμενη Βουλή κοινοβουλευτική ομάδα. «Καλύτερα μόνοι μας και αμόλυντοι», θυμίζει ακριβώς ..εξωκοινοβουλευτική οργάνωση! Μάλλον αυτό δεν θα άρεσε στον Μιτεράν..

Υποθέτω ότι όσοι στην Ελλάδα αντιτίθενται στη συμφωνία, υπονοούν ότι θα μπορούσε να γίνει συμφωνία με τον Μακρόν. Για τους Γάλλους, είναι ο πρόεδρος των πλουσίων. Πάλι εδώ, όπου οι διεθνείς εξελίξεις μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη για να χωρέσουν σε ευκαιριακές εγχώριες σκοπιμότητες, διάβασα το  εξής επιχείρημα: πώς είναι δυνατόν να αποκαλείται ο Γάλλος πρόεδρος νεοφιλελεύθερος, όταν στη Γαλλία υπάρχει ισχυρότατο κράτος πρόνοιας;

Μα γιατί δεν πρόλαβε να το συρρικνώσει! Αλλά κοινωνικές ανισότητες διευρύνθηκαν επί Μακρόν, με τις φοροελαφρύνσεις για την ολιγαρχία και τις μεγάλες περιουσίες. Ούτε τα « κίτρινα γιλέκα», το κίνημα των ξεχασμένων μικροαστών της γαλλικής επαρχίας, έπεσαν από τον ουρανό, ούτε το 42% των Γάλλων έγιναν ξαφνικά φασίστες και ψήφισαν Λε Πεν.

Άλλωστε, στη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του Σοσιαλιστικού κόμματος, που ήταν ανοιχτή στους δημοσιογράφους και το κοινό, κανείς δεν πρότεινε συμφωνία με τον Μακρόν. Οπως είπε και η γερουσιαστής Laurence Rossignol, « για τους Γάλλους είμαστε οι δημιουργοί του Μακρονισμού. Αυτή η συμφωνία αποδιώχνει την υποψία. Μας επαναφέρει στην αριστερά και επαναφέρει την αριστερά στη χώρα».

Το Σοσιαλιστικό Κόμμα ξαναμπήκε στο παιχνίδι. Μια ευρωβουλευτής που συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις για τη συμφωνία και στη συνεδρίαση, μου έλεγε ότι τόσοι δημοσιογράφοι δεν είχαν μαζευτεί ποτέ στην έδρα του κόμματος τα τελευταία χρόνια. Και έλυσε το υπαρξιακό του πρόβλημα, σύμφωνα με τον γραμματέα του κόμματος που είπε, κλείνοντας: «σήμερα αποσαφηνίζεται σε ποιον πολιτικό χώρο ανήκουμε. Δηλώνουμε αριστερά και δεν θα μετακινηθούμε».

Η συμμαχία «της όλης Αριστεράς» και των Οικολόγων μπορεί να αλλάξει το παιχνίδι. Τα κόμματα που την αποτελούν ξεπέρασαν μαζί το 30% στις προεδρικές εκλογές και προηγούνται των υπόλοιπων. Ο Μελανσόν πλησίασε στο παρά τρίχα τον δεύτερο γύρο, επειδή κατάφερε να φέρει στις κάλπες νέους ιδίως ψηφοφόρους, από τα υποβαθμισμένα προάστια των πόλεων, που συνήθως επιλέγουν την αποχή. Αυτό μπορεί να γίνει σε μεγαλύτερη έκταση τον Ιούνιο.

Δεξιά-ακροδεξιά είναι διχασμένες, ενώ το κόμμα Μακρόν είναι προσωποπαγές και δεν έχει σοβαρές κοινωνικές προσβάσεις.

Ένας αριστερός πρωθυπουργός στη Γαλλία, θα επηρεάσει φυσικά τις εξελίξεις στην ΕΕ αλλά και στην ευρωπαϊκή αριστερά. Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που κάνει αβίωτη τη ζωή για μια μερίδα του πληθυσμού πλήττοντας και τη μεσαία τάξη, θα θέσει ανάλογα διλήμματα στην Ελλάδα. Στην Γαλλία πάντως δεν υπήρχε  εναλλακτική λύση. Το plan B ήταν ο πολιτικός θάνατος.

Δημοσιεύθηκε στα Νέα