Γράφει ο Γιώργος Μπαλάφας

Η σημερινή κυβέρνηση αποτελεί προϊόν της alt-right που διατείνεται πως είναι «φιλελεύθερη», αλλά στην ουσία εφαρμόζει και εμπνέεται από τις πλέον οπισθοδρομικές πολιτικές.

Το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα χαρακτηρίζεται από έντονες πολιτικές ανακατατάξεις, ευμετάβλητες γεωπολιτικές ισορροπίες, οικονομικές και υγειονομικές κρίσεις  που επηρέασαν και συνεχίζουν να επηρεάζουν καθοριστικά τη χώρα μας και την Ευρώπη.

Οι κοινωνικές εντάσεις και διεκδικήσεις κορυφώθηκαν, οι εισοδηματικές και περιφερειακές ανισότητες αυξήθηκαν, η κλιματική κρίση κορυφώθηκε. Οι προκλήσεις της 4ης βιομηχανικής επανάστασης και η τεχνητή νοημοσύνη επιβάλλουν τη διαμόρφωση ενός νέου οικονομικού και τεχνολογικού μοντέλου, με τον κίνδυνο να μείνει ένα μεγάλο τμήμα των κοινωνιών εκτός των νέων εξελίξεων να είναι ορατός.

Παράλληλα βιώνουμε μια βαθιά κρίση δημοκρατίας και έντονης πολιτικής πόλωσης σε παγκόσμια κλίμακα, όπως αυτή αποτυπώθηκε και οξύνθηκε με τον «τραμπισμό», την alt-right και την ακροδεξιά, που διαμόρφωσαν ένα αόρατο πολιτικό δίχτυ συνεργασίας, πλήττοντας την κοινωνική πλειοψηφία, την ελεύθερη διακίνηση απόψεων και τροφοδοτώντας μια σειρά κατασταλτικών πολιτικών. Στην ΕΕ, κύριοι εκφραστές αυτών των πολιτικών είναι οι Όρμπαν, Κατσίνσκι, Σαλβίνι, Λεπέν,  Φάρατζ και Βίλντερς που από τις αρχές του 2000 συμβάλλουν στη διαμόρφωση ενός μίγματος νεοφιλελευθερισμού και ακροδεξιάς, η οποία αναπτύσσεται σήμερα σε πολλά μέρη του πλανήτη.

Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να μην έχει επηρεαστεί από τις παραπάνω εξελίξεις. Η σημερινή κυβέρνηση αποτελεί χαρακτηριστικό αποτέλεσμα των πολιτικών και οικονομικών ανωμαλιών του πρώτου τετάρτου αυτού του αιώνα, προϊόν της alt-right που διατείνεται πως είναι «φιλελεύθερη», αλλά στην ουσία εφαρμόζει και εμπνέεται από τις πλέον οπισθοδρομικές πολιτικές.

Μέσα στον ένα χρόνο της πανδημίας, η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερε να αποδείξει πως και ανεπαρκής και επικίνδυνη είναι πολιτικά για τον τόπο και την κοινωνία. Από τις «στιγμές ανεμελιάς» του κ. Πρωθυπουργού σε Πάρνηθα και Ικαρία, τις ιδεολογικές εμμονές για μη στήριξη του ΕΣΥ και τις απαράδεκτες δικαιολογίες ότι «θα πετούσαμε τα χρήματα μας για ΜΕΘ», τις ντροπιαστικές δηλώσεις πως «μόνο 20% πεθαίνουν εκτός ΜΕΘ», «τι να κάνουν τα χρήματα θα γίνουν 300 κιλά, «έχουν εθιστεί στα επιδόματα» και πολλές άλλες ανατριχιαστικές ατάκες, μέχρι το γεγονός ότι έχουμε το μεγαλύτερο και πιο ανεπιτυχές lockdown στην ΕΕ και ότι κατρακυλάμε στις τελευταίες θέσεις της ελευθεροτυπίας στην Ευρώπη.

Την ίδια στιγμή, δεν παρέχεται καμία ουσιαστική στήριξη στους μικρομεσαίους, στους ελεύθερους επαγγελματίες, στους ανθρώπους του πολιτισμού. Νομοθετείται ο πτωχευτικός νόμος τη στιγμή που η οικονομία «στενάζει» και βρίσκεται σε lockdown. Η κυβέρνηση βρίσκει επίσης ευκαιρία για κατάργηση θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων, βάζει την αστυνομία στα πανεπιστήμια την ίδια στιγμή που μειώνει τους εισακτέους, υποβαθμίζει με κάθε τρόπο τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση και προχωρά αμέριμνη στο ένα σκάνδαλο μετά το άλλο, με τελευταίο εκείνο της Cisco και της παραβίασης των προσωπικών δεδομένων.


Μαζί με την πλήρως αποτυχημένη διαχείριση του lockdown, στην εξωτερική πολιτική η κυβέρνηση κινείται χωρίς στρατηγικό σχέδιο και δεν έχει καταφέρει να σταματήσει την τουρκική προκλητικότητα, με την Άγκυρα να προσπαθεί να επιβάλει την ατζέντα της και την κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη να μην έχει καταφέρει να κερδίσει η χώρα μας έμπρακτη στήριξη από τους συμμάχους της.

Η χώρα μας βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσβατο μονοπάτι κι έχει ανάγκη μιας νέας κοινωνικής και πολιτικής πλειοψηφίας στη βάση προγραμματικών συγκλίσεων όλων των προοδευτικών, δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου για την επόμενη ημέρα. Οι συνέπειες της υγειονομικής και οικονομικής κρίσης είναι τεράστιες και θα πέσουν και πάλι στους ώμους της ελληνικής κοινωνίας. Τα βάρη θα κληθούν να σηκώσουν πάλι οι εργαζόμενοι, οι μικρομεσαίοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι επιστήμονες.


Οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να ενωθούμε και να σταματήσουμε την καταστροφή, να δώσουμε πειστικές απαντήσεις σε μια σειρά θεμάτων, να διαμορφώσουμε ένα νέο βιώσιμο οικονομικό μοντέλο, να αποκτήσουμε πολυδιάστατη ενεργητική εξωτερική πολιτική, να «χτίσουμε» τις βάσεις για δίκαιη ανάπτυξη με οικολογικό πρόσημο, να ενισχύσουμε τους θεσμούς και να εκσυγχρονίσουμε τη δημόσια διοίκηση, να βάλουμε τη νεολαία και τις παραγωγικές δυνάμεις μπροστά σε αυτό το δύσκολο αγώνα. Μόνο ενωμένοι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Ας το καταλάβουμε και ας κινηθούμε ανάλογα το επόμενο διάστημα.r