H αποχώρηση του Μπέρνι Σάντερς από την κούρσα για το χρίσμα των Δημοκρατικών, σε πρώτη ανάγνωση επισημοποιεί τον Τζόν Μπάϊντεν ως υποψήφιο Πρόεδρο στις εκλογές του Νοέμβρη στις ΗΠΑ, όμως πρακτικά, ανοίγει το δρόμο για την επανεκλογή Τραμπ, αν κάτι συνταρακτικό δεν συμβεί στους Δημοκρατικούς.

Ο “άχρωμος” και αρκετά συντηρητικός Μπάιντεν, δεν έχει να αντιπαραβάλει κάποια ουσιαστική και συγκροτημένη πολιτική αντι-πρόταση απέναντι στον Τραμπ παρά μόνο τον ετεροκαθορισμό απέναντι στην αλαζονεία, την αμετροέπεια και τις ακραίες θέσεις και πολιτικές του Αμερικανού Προέδρου. Όμως έχει αποδειχτεί ότι αυτό δεν είναι αρκετό καθώς στις ΗΠΑ έχει από καιρό διαμορφωθεί το κοινό που αντιδρά θετικά στον τραμπισμό και τη χονδροειδή προσέγγιση της πολιτικής αλλά και στον τεράστιο επικοινωνιακό μηχανισμό του πρώτου Προέδρου των social media. 

Οι Δημοκρατικοί από την πλευρά τους, για άλλη μια αφορά αντιμετώπισαν τον Σάντερς ώς “κομμουνιστικό κίνδυνο”, έβαλαν λυτούς και δεμένους, θα επιστράτευαν ακόμη και τον Ομπάμα αν χρειαζόταν, προκειμένου να ανακόψουν την πορεία του Σάντερς προς το χρίσμα, και το κατάφεραν. Αδυνατούν να κατανοήσουν ότι αυτό που κομίζει ο γερουσιαστής από το Βερμόντ είναι η πιο σύγχρονη και ουσιαστική πολιτική ατζέντα ,που συγκινεί τους νέους και μπορεί δημιουργεί ένα ρεύμα στη “μουδιασμένη” Αμερική.

Ο Σάντερς μπορεί να φεύγει από την κούρσα για το χρίσμα όμως η ριζοσπαστική του πολιτική πρόταση με πυρήνα την κοινωνική δικαιοσύνη, που ήδη δικαιώθηκε από την υγειονομική κρίση, παραμένει στο τραπέζι ως η μόνη ελπίδα των Δημοκρατικών για ανατροπή του Τραμπ. Η ανακύκλωση πεπαλαιομένων πολιτικών συνταγών και η επανάληψη των προηγούμενων εκλογών, με χειρότερους ίσως όρους, δεν δίνουν προοπτική στο εγχείρημα Μπάιντεν.

Εκτός αν οι Δημοκρατικοί και ο Μπάιντεν αποποιηθούν το βολικό ρόλο της ελίτ, απέναντι στο λαϊκιστή Τραμπ, αποβάλλουν την αλλεργία για τις “σοσιαλιστικές” ιδέες που έφερε στο προσκήνιο ο Σάντερς και διαμορφώσουν ένα ρεαλιστικό και διαφορετικό πολιτικό πλαίσιο. Ειδικά στη “μετά τον κοροναϊό” πραγματικότητα και την ύφεση που θα προκαλέσει, χρειάζονται πολύ πειστικές πολιτικές απαντήσεις για τις ΗΠΑ και όλο τον πλανήτη.

Ο Σάντερς έφυγε αλλά η παρακαταθήκη του μένει.