Ο Γιάννης Φουρνάρος γράφει στο προσωπικό του blog για τις τελευταίες εξελίξεις στο “στρατόπεδο” της ΑΕΚ, τον τρόπο διαχείρισης της δύσκολης περιόδου από τους ανθρώπους του “Δικέφαλου” και αναλύει πως έφτασε η Ένωση μέχρι …εδώ.
Αποδυτήρια και διαχείριση κρίσεων είναι δύο πολύ σημαντικοί σταθμοί στην εξέλιξη κάθε ομάδας. Να παλεύουν όλοι μαζί και να ξεπερνούν με ψυχραιμία τις όποιες κρίσεις, δείχνοντας πίστη στο πλάνο και στη δουλειά που κάνουν. Στην ΑΕΚ σ’ αυτούς τους δύο τομείς, η αντιμετώπιση σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν, είναι τελείως διαφορετική.

Τομέας αποδυτηρίων: Η Ένωση αρχικά έχασε ποδοσφαιριστές που είχαν κομβικό ρόλο εντός των τειχών. Τέτοιοι ήταν ο Λάζαρος και ο Αραούχο, με την… τρέλα που κουβαλούσαν και οι δύο (διαφορετική πάντως). Θετικός πυρήνας και αυτός των Ελλήνων παικτών (Μάνταλος, Λαμπρόπουλος, Μπακασέτας, Μπάρκας κλπ). Μόνο που δύο εξ αυτών προστέθηκαν στους… απόντες. Η ατμόσφαιρα πια δεν είναι ίδια και μην προτρέξει κάποιος να πει για τα αρνητικά αποτελέσματα. Και πέρυσι υπήρχαν αγώνες που δεν στέφθηκαν με επιτυχία και αυτό είναι λογικό στην πορεία μίας ομάδας. Τι άλλαξε, εκτός του ρόστερ; Ο προπονητής και η… διοίκηση. Ο κόουτς πιστώνεται την πρόκριση στους ομίλους του Tσάμπιονς Lιγκ με το… καλημέρα. Είχε την οξυδέρκεια να εμπιστευτεί την περυσινή ομάδα και να κάνει το όνειρο κάθε φιλάθλου της ΑΕΚ πραγματικότητα. Παράλληλα, η φιλοσοφία του είναι διαφορετική από του προκατόχου του, προσπαθώντας να παρουσιάσει μία ομάδα πιο ελκυστική, που να βασίζεται στην ομαδικότητα στο κομμάτι της δημιουργίας και όχι στο ταλέντο των ποδοσφαιριστών. Μέχρι και τον Οκτώβριο κάποια δείγματα ήταν θετικά.

Εκτιμώ πως οι αγώνες με Παναθηναϊκό και Παναιτωλικό δημιούργησαν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα από την απώλεια βαθμών. Κι αυτό γιατί ο κ. Ουζουνίδης “σέντραρε” τους παίκτες δημόσια: “Πρέπει να βρω τους παίκτες που θα έχουν το κίνητρο για να παίζουν σε αυτή την ομάδα. Δυστυχώς κάποια παιδιά μου έδειξαν ότι παίζουν για να παίζουν. Μια μεγάλη ομάδα γίνεται μεγάλη μέσω της εικόνας που βγάζει στα παιχνίδια. Εμείς ούτε με τον Παναθηναϊκό, ούτε σήμερα είχαμε τέτοια εικόνα” δήλωσε μετά την ήττα στο Αγρίνιο.

Δεν υπάρχει κανένας εργαζόμενος που να του αρέσει τέτοια συμπεριφορά. Στη προπόνηση η κριτική ή και οι κατηγορίες, είναι διαφορετική υπόθεση. Διαχωρισμός θέσης εναντίον παικτών και ιδίως για τη διάθεση που δείχνουν, και την επόμενη μέρα να πρέπει να μπεις στα αποδυτήρια για να συνεχίσεις τη δουλειά, εκτιμώ πως δεν αποτελεί μία έξυπνη λύση.

Άλλωστε προπονητής είναι και θα μπορούσε να βρει διεξόδους στα προβλήματα, χωρίς να υπάρχει δημόσια “διαπόμπευση”. Όπως καταλαβαίνετε έχουμε περάσει στον δεύτερο τομέα που είναι η διαχείριση κρίσεων. Και η διοίκηση άλλαξε. Την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο, στα αρνητικά αποτελέσματα υπήρχε ψυχραιμία. Φέτος, σε μία μέρα “τελείωσαν” τέσσερις ποδοσφαιριστές (Αϊντάρεβιτς, Σιμόες, Λαμπρόπουλος, Μπακασέτας) – αφήνοντας την ομάδα χωρίς λύσεις αγωνιστικά μέχρι την μετεγγραφική περίοδο του Ιανουαρίου, σε ένα ρόστερ που έτσι κι αλλιώς είχε κενά, με βάση τις υποχρεώσεις – και υπήρξαν “συστάσεις” και σ’ άλλους, ενώπιον όλων μάλιστα. Οι παίκτες είναι πάντα αλληλέγγυοι. Δεν συμφωνούν με τέτοιες συμπεριφορές, ιδίως όταν είναι στο μυαλό τους αδικαιολόγητες. Και το πρώτο πράγμα που σκέφτονται είναι ότι θα αποτελέσουν τους επόμενους. Άρα ανασφάλεια, ένταση, αρνητισμός, μετατόπιση προσήλωσης… Έννοιες μόνο αρνητικές.

Ακόμα και στους προπονητές παγκόσμιου επιπέδου ισχύουν τα ίδια. Ο Μουρίνιο βάλλει εναντίον των παικτών και η ομάδα χωρίζεται. Αντίθετα Γκουαρντιόλα και Κλοπ έχουν τους παίκτες τους χαμογελαστούς. Και αυτό το στοιχείο, της θετικής προσέγγισης, φαίνεται πως λείπει από την ΑΕΚ, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, με τα δεδομένα που υπάρχουν. Και για να σώσει τη χρονιά, κυνηγώντας τη δεύτερη θέση και το κύπελλο, θα πρέπει να γίνει και πάλι ένα γκρουπ. Από τον πρώτο ως τον τελευταίο. Και να επιστρέψει το χαμόγελο στους παίκτες…

ΥΓ. Στο μόνο που επιδεικνύει ψυχραιμία η ΑΕΚ είναι στο κομμάτι του προπονητή. Υπάρχουν αρκετές φωνές, που κάνουν θόρυβο και ζητούν την τιμωρία του κ. Μαρίνου Ουζουνίδη, για τις ευθύνες του. Το θέμα είναι αν υπάρχει εμπιστοσύνη, στον τρόπο που δουλεύει ο Έλληνας κόουτς. Αν συνυπολογίζεται η έλλειψη αρκετών λύσεων στο ρόστερ, όπως και το γεγονός ότι είναι νέος τεχνικός στην ομάδα. Και μέχρι τώρα, μάλλον όλα προσμετρώνται.